Besef

Bedankt pa
Dat je me toch uiteindelijk zoveel hebt gegeven
Een creatief leven waarmee je me hebt laten zien dat er zoveel is
Ik kan daardoor niet kiezen, jouw fout 😉
Een sterk lichaam dat tot op heden probleemloos doet wat ik vraag
Wat een zegen!
Liefde voor de planeet waarop ik leef
Ik weet nog dat je terug kwam uit Suriname
Alsof je een ontdekkingsreiziger was, zo bijzonder.
Je zat, na thuiskomst, op je stoel. Iedereen om je heen.
Je hebt me een grote dosis nuchterheid gegeven, met een dikke vleug norsheid.
Maar ook een diepe liefde voor alles wat zo mooi is
Oh hoe herken ik die onhandigheid om die liefde te uiten
Maar jij en ik weten dat het er is
Je nieuwsgierigheid leeft ongestoord in mij voort
Uren kan ik boven een atlas hangen en dan zie ik plaatsen waar ik nog niet ben geweest
Maar jij waarschijnlijk wel
Ik geef je een knuffel pa

Thanks

Nu!

Stralend genot.
Hoezo toekomst.
Datgene wat nog gaat gebeuren.
Hoezo verleden.
Datgene wat al is geweest.
Er is geen tijd, zeggen sommigen.
Nu wel, ik heb genoten van het nu.
Bewegingen zo soepel, zo natuurlijk.
Zachte wind, soms tegen, soms mee.
Niets kan mij deren.
Er is niets anders dat dit hemelse nu.
Zo meteen is het weg, dan is er weer een ander nu.
Misschien wel minder fijn dan het nu van nu
Geen zorgen daarover.

Fijn.

3 miljard

Ik heb gevoelens soms die ik niet goedkeur.
Ik voel ze, ik voel ze soms sterk.
Domme nationalistische gevoelens.
Zo misplaatst en zo niet meer van deze tijd.
Maar toch heb ik ze, die gevoelens.
Ik krijg er last van als ik een Turkse minister verschrikkelijk arrogant hoor praten op tv.
Die stem, die arrogantie, die taal helpt ook echt niet mee.
Ik krijg last van nationalistische gevoelens als ik hoor van groepen Marokkanen die buurten terroriseren.
Dát is toch écht te erg voor wóórden.
De bezem erdoor, weg ermee. Pleur op.
Maar dat komt érgens vandaan. Die onvrede en arrogantie. Denk ik dan.
En…. ik geloofde mijn oren niet, die hele zwarte pieten discussie.
Ik bedoel, bij mij is Piet niet vaak geweest maar het is zo Nederlands, hoezo mag dat niet?
Ik zal eerlijk zijn, ik scheer soms hele hordes gekleurde medemensen over één kam.
Ik vind het dom van mezelf.
Ik schaam me er ook voor.
En al helemaal als ik thuis kom en ik gedag zeg tegen die hele aardige, en niet onaantrekkelijke buurtmoslima.
En niet te vergeten mijn verschrikkelijk aardige en sympathieke Surinaamse flatgenoot.
Ik leef overigens in een multiculturele buurt en ik ben er trots op.
Dat was anders daar waar ik opgroeide. In de eerste 23 jaar van mijn leven kwam ik nauwelijks in aanraking met allochtonen.
Het is wennen en open staan en vooral die angst weren.
Het is pure angst.
Angst is een slechte raadgever.
Het willen vasthouden aan normen en waarden.
Zijn die waarden wel oke?
Je kan het je afvragen.
Onze cultuur staat onder druk. Maar volken verhuizen en vermengen en we zullen toch moeten mixen. Over 33 jaar zijn er 3 miljard meer mensen op deze wereldbol.
3 miljard…
We moeten veranderen.

Muziek

Diep geraakt door melancholie
Het zit in mijn ziel
Melancholie is mijn ziel
Het medicijn ertegen is oppervlakkigheid
Haasten door de tijd
Bezig zijn met wereldse zaken
Maar dan komt er altijd weer een moment
Een moment van breken
Een toon zweeft door de lucht
Waar luister ik naar
Muziek
Een eenzame toon dwars door mijn gehoor
Dwars door alles
Het veranderd onmiddelijk mijn gemoedstoestand
De bodem waarop ik sta scheurt open en ik val
De bodem van oppervlakkigheid waarop ik mijn dagen slijt
Mijn ziel trekt en voelt zwaar
Het geeft een ruk aan mijn gemoed
Een viool
Geen instrument wat zo door mijn ziel snijdt
Meestal komen er tranen
Als de ziel vol is komen de tranen
Soms ook niet
Dan staar ik in de verte en probeer ik mijn ziel te dragen

Muziek : Somei Satoh, Bifu

Harry was here

Onlangs is een jeugdvriend van mij overleden.
Wij zijn samen opgegroeid.
Hij woonde om de hoek.
Achter onze huizen liep een gangetje.
Door dat gangetje ben ik zo vaak naar zijn huis gelopen.
Ik keek of hij er was.
Dan liep ik door de tuin en loerde door het raam.
Het was een Indische familie.
De keuken was een wonderbaarlijke chaos.
Zo anders dan de kale keuken van ons.
Maar goed. We werden ouder en we groeiden uit elkaar.
Zo gaat dat.
Vriendschap is een illusie.
Een tijdje geleden vond ik hem op facebook.
Het contact was er niet meer. Ik vond hem afstandelijk beleefd.
Het doodde bij mij elke wens tot verdere toenadering.
En toen was daar het bericht dat hij ziek was.
Ongeneeslijk ziek. Kanker.
En nu is hij dood.
Ik ben niet aan zijn ziekbed verschenen. Ook was ik niet bij zijn begrafenis.
Dat wil niet zeggen dat ik heftig heb meegeleefd.
De oneerlijke gruwelijke kant van het leven heeft weer eens toegeslagen.
Hij was dus even oud als ik.
Ik had het kunnen zijn. De dood komt, ongeacht je leeftijd.
Hij heeft ook bij mij een leegte achter gelaten.
Een gat in mijn jeugd. Iemand die er was is er niet meer.
Hoe gek het mag klinken, mijn ouders zijn ook dood en dat voelde minder schokkend.
Harry was here …. maar nu niet meer …. gek.

Zaterdag

Verscholen achter mijn mistige bril ontspan ik bewust mijn bonkende hoofd.
De mist was ontstaan door te hangen boven een dampende kop thee.
Mijn week lag in het water. Terugkijken heeft geen zin.
Zaterdag vandaag, ik doe niets wat ook wel later mag.
Ik ben vrij, vrijer dan de rest.
Ja ik heb net het liedje van Blof opgezet. De melodie heerlijk relaxed.
Ik geniet ervan.
Gestrest was ik, ontzettend gestrest. Wat een week.
Ik merkte wel aan mezelf dat ik op het scherptst van de snede mijn bezigheden heb volbracht. Hier en daar zijn wat medemensen beledigd en onder druk gezet.
Het spijt me, maar het moest. Ik vind het ook niet leuk.
Vandaag doe ik niets.
Vandaag lik ik mijn wonden.