Folter muziek

Muziek kan mijn stemming per direct veranderen.
Ik kan in een normale stemming verkeren en gewoon mijn ding aan het doen zijn.
Maar als ik dan een nummer hoor op tv of radio, kan ik, zodra ik de klanken hoor, erg emotioneel worden.
Meestal in de verdrietige zin. Ik word eigenlijk nooit door een nummer extreem vrolijk.
Ik weet niet wat dat is.
Ik had er als kind al last van.
Soms zetten mijn ouders bepaalde muziek op waarvan ik niet meer weet hoe het heet.
Ik zou het direct herkennen als ik het zou horen.
Ik heb het echter sinds mijn kinderjaren niet meer gehoord.
Maar als ik dat hoorde leek het wel alsof mijn ziel werd gefolterd.
Niet omdat het zo slecht klonk maar omdat het zo dwars door mij heen ging.
Ik kon dat eigenlijk maar één ding doen….huilen.
Voor de rest kon ik dan niks meer.
Als de muziek stopte ging het daarna al weer snel beter.
En soms heb ik dat nog steeds.
Met andere hedendaagse muziek.
Extreme melancholie is het enige passende woord die ik erbij kan bedenken.
Maar wat voor melancholie heb je als klein kind?
Waar komt dat vandaan?
Dat ik nu melancholie voel is begrijpelijk.
Het is nu eenmaal zo dat we leven in een vergankelijke wereld.
Dat besef is bij mij zeer wel aanwezig.

Advertenties

Kwetsbaarheid

Daar zat ze dan.
Zo kwetsbaar heb ik zelden iemand gezien.
Ze zat op een bankje aan de rand van een bos.
Het land glooide.
Haar handen lagen in haar schoot.
Met haar ene hand hield ze de duim van de andere hand omklemt.
Het was een van de laatste keren dat ik haar zag.
Maar dat beeld zal ik altijd blijven zien.
Die hand, haar duim, zo ontzettend kwetsbaar.

Fout!

In het ergste geval heb ik een fout gemaakt.
Dát is toch niet zo erg. Ik probeer mezelf te overtuigen.
Fouten zijn menselijk. Toch.
Maar nee, overtuigd ben ik niet.
Op het werk een fout maken kan gevaarlijk zijn.
Mensen die zitten te azen op je positie staan klaar om toe te happen.
Privé een fout maken waar verder niemand last van heeft kan me toch zodanig irriteren dat ik vloekend rondloop.
Stóm, hoe kun je dat nu doen, roep ik tegen mezelf.
Maar waar ik helaas meesterlijk in ben is fouten maken op sociaal vlak.
Hoeveel vriendschappen ik wel niet ben verloren.
Van oppervlakkige tot diepe vriendschappen.
Eigenlijk zijn het allemaal rafelige open eindes.
Boeken die her en der openliggen.
Sommige zo oud dat de opengeslagen bladzijdes onder een dikke laag stof liggen te verkruimelen.
Andere vers en helder en vreselijk pijnlijk.
Ooit vertelde mijn moeder dat als ik de bijbel open liet liggen God het zou lezen en dan de open geslagen bladzijde zou bewerkstelligen.
Sindsdien laat ik vele boeken van ooit-relaties open liggen.
Misschien wel hopende dat de hoofdpersoon het zou lezen.
En dat we dan uiteindelijk kijken naar wat is geweest om opnieuw te beginnen.
Maar helaas is dat een zeldzaamheid.

Op lange termijn

Ineens voelde ik het ook.
Wat sommige andere mensen ook voelen.
En waar ze dan over schrijven en praten.
Ik voelde ineens een boosheid.
Jegens mijn overleden moeder.
Ze heeft op lange termijn zelfmoord gepleegd.
Door middel van drank.
Zelfmoord heeft iets egoistisch.
Binnenkort ben ik jarig.
Sinds zij dood is heeft ze al een stuk of 10 verjaardagen gemist.
Haar zelfmoord voelde ineens als ongeinteresseerdheid.
Maar nu ik het opschrijf ben ik al niet meer boos.
Waarom pleegt iemand zelfmoord.
Waarom wil iemand dood.
Dan moet de ellende toch echt allesoverheersend zijn.
Een diepe uitzichtloze duisternis.
Dan kun je ook niet meer aan anderen denken.
Ik neem het haar dus niet kwalijk.
Ik heb ook eigenlijk weinig getreurd.
Althans niet op korte termijn.
Meer ook op de lange termijn, een vaag groeiend gevoel van verlies.

De regen

De regen klettert op het dak, hárd op het dak.
Ik vind het heerlijk, kom maar regen, kóm maar.
Ik geef toe dat als ik buiten zou lopen ik niet meer zo enthousiast zou zijn.
Maar nu hier op mijn balkonnetje zit ik lekker droog te luisteren naar het geluid.
Ik lees een boek met mijn telefoon als leeslamp.
Af en toe kijk ik op en staar in het niets. Ik sluit af en toe mijn ogen en ga op in het vallende water.
Als je net doet alsof dan zou je ook in Oostenrijk kunnen zijn. Dan stel ik me voor dat ik voorovergebogen sta te turen in een donderende waterval.
Het zijn momenten waar ik mij ongekend in thuis voel.
Ik hou dus van regen.
Ik hou ook van zon, natuurlijk hou ik van zon, maar regen, zoals deze heftige stortbuien, daar kan ik echt van genieten.
Het doet me ook denken aan de vochtige atmosfeer in Ierland. Mistige heuvels en een donkere grijze lucht. Veilig in je tent of dikke regenjas met af en toe een vlaag regen in je gezicht. Heerlijk.
Oktober komt er weer aan. Mijn geboortemaand. Altijd heb ik dan een dubbel gevoel. Enerzijds geniet ik van het herfstige weer. De ene keer donkere regenbuien en de andere keer weer stralende frisse zonnedagen. Ik voel me erin thuis. Omdat ik erin geboren ben. Een gevoel van herkenning. Elk jaar weer.
Anderzijds ervaar ik een melancholisch gevoel. De herfst. De zomer is voorbij. De winter komt eraan. Kerst enzo, nu alweer.
Ik lees over Cicero de staatsman. Mooi boek die ik op het bankje bij de lift heb gevonden. De mensen doen dat hier. Oude boeken worden op dat bankje gelegd en weer meegenomen.
Mijn ogen vallen dicht. Het regent nog steeds

Besef

Bedankt pa
Dat je me toch uiteindelijk zoveel hebt gegeven
Een creatief leven waarmee je me hebt laten zien dat er zoveel is
Ik kan daardoor niet kiezen, jouw fout 😉
Een sterk lichaam dat tot op heden probleemloos doet wat ik vraag
Wat een zegen!
Liefde voor de planeet waarop ik leef
Ik weet nog dat je terug kwam uit Suriname
Alsof je een ontdekkingsreiziger was, zo bijzonder.
Je zat, na thuiskomst, op je stoel. Iedereen om je heen.
Je hebt me een grote dosis nuchterheid gegeven, met een dikke vleug norsheid.
Maar ook een diepe liefde voor alles wat zo mooi is
Oh hoe herken ik die onhandigheid om die liefde te uiten
Maar jij en ik weten dat het er is
Je nieuwsgierigheid leeft ongestoord in mij voort
Uren kan ik boven een atlas hangen en dan zie ik plaatsen waar ik nog niet ben geweest
Maar jij waarschijnlijk wel
Ik geef je een knuffel pa

Thanks