Heel vaag

Ik ben enorm op zoek naar geluk..
Dat zijn wij denk ik allemaal wel, maar ik, nu in deze fase van mijn leven, in het bijzonder.
Ik ben inmiddels 50 jaar oud. Dat is soms echt niet te geloven.
Maar ja, het is echt zo en ik zal ermee moeten leren leven.
Altijd heb ik gestreefd naar veiligheid. Een veilige baan en een niet al te hoge hypotheek.
Helaas is mijn karakter zo dat ik mezelf altijd in een leidersrol manoeuvreer.
Dat past eigenlijk niet zo bij mijn … ehm ziel.
Dus daar wringt het al, dat zorgt voor onrust.
Het komt omdat ik denk als ‘leider’ de controle te hebben en dat is dan weer veilig.
Niets is echter minder waar.
Maar goed, dat terzijde.
Het geluk wil ik nu vooral zoeken in mezelf.
Dat zou echt fijn zijn, toch? Geluk wat niet afhangt van externe factoren.
Ik wil met een enorme zen glimlach alle ontberingen kunnen doorstaan.
Neem nou mensen.
Ik ben er zelf een maar soms word ik gillend gek van mijn soortgenoten.
Als ik het zo bekijk is het een constant gemanoeuvreer van ego’s.
De brommer op het fietspad, de opgefokte invalide in zijn wagentje, de manager die er geen verstand van heeft en waar geen gesprek mee mogelijk is, een collega die zijn eigen frustraties botviert dmv mindfuckspelletjes, die ene buurvrouw die altijd te horen is, etc etc etc.
Dus die dingen wil ik schrappen, weg ermee, zonde van mijn tijd.
Ik wil mij uit dat gedoe ontworstelen en het rustig aanschouwen.
Het is allemaal niet zo belangrijk ook, waar gaat het nu eigenlijk allemaal om ?
De tijd verstrijkt.  Als het stil is thuis hoor ik de klok zachtjes tikken. Als druppels water druppelen de secondes weg.
Ik wil mooie dingen doen, blij zijn, rustig zijn.
Vrede hebben met de situatie waarin ik zit, ook al is die soms ronduit ellendig.
Want realisme is wel iets wat er bij hoort.
Dromen mag, maar wel een beetje met beide benen op de grond.
Ik probeer het NU tot mij door te laten dringen en er,  als het ware, alsof het een zitzak is, zo comfortabel mogelijk in te gaan zitten.
Het klinkt vast allemaal heel vaag. Dat klopt, het is ook allemaal heel vaag.
Ik ben er nog lang niet, maar mijn ziel heeft nog alle tijd. Mijn lijf echter niet.
Ook dat zal ik moeten accepteren.
Tijd is kostbaar, ik wil het niet doden maar liefhebben.

Advertenties

Wolkenhemel

Zoals zo vaak stond ik ook vandaag weer op onder een grijze hemel.
Wolken van angst dreven zo nu en dan langs.
In de verte een flits van paniek en even later een vaag dreigend gerommel.
Ik blijf liggen en probeer er niet naar te kijken.
Ik draai me om en even lukt het om, schuilend onder mijn dekbed, de dreiging te vergeten.
Maar dat duurt niet lang. Driftig sla ik het dekbed van mij af. Dit gaat niet lukken.
Een onrustig lijf dwingt mij op te staan.
Waarom voel ik mij zo? Ik heb eigenlijk geen idee.
Terwijl ik naar buiten kijk is het stralend blauw.
Het beloofd een mooie heldere herfstdag te worden.
Gelukkig maar, want in mijn hoofd is het al somber genoeg.
Na mijn ontbijt ga ik meestal  even op de hometrainer zitten.
Ik weet dat dat gaat helpen en dat is echt heel fijn.
Door de beweging voel ik niet de onrust in mijn ledematen en verdwijnt ook de somberheid.
Na een paar minuten fietsen  breekt de grijze hemel in mijn hoofd en laat al de eerste bleke zonnestralen zien.
Heldere gedachten van, ach, zo erg is het toch allemaal niet, beginnen de overhand te krijgen.
Ik fiets door en even later voel ik de warmte van de blijdschap.
Ik voel mijn hart in mijn borstkas moeite doen om de plotselinge lichamelijke inspanning te verwerken en dat voelt goed.
Gedachten veranderen en even later stap ik dan toch redelijk goed gemutst onder de douche.
Maar de angst en onzekerheid zullen ook vandaag weer blijven.

50 dingen

Bijna 50
Tijd voor reflectie en een lijst van 50 dingen die mij blij maken.
Gewoon in willekeurige volgorde zoals het nu in mij opkomt

  1. Zon
  2. Wind als ik loop (niet als ik fiets, tenzij het in de rug is)
  3. Verse knoppen aan de bomen in de lente
  4. Koeien met bellen in de verte als ik in de bergen ben
  5. Tikkende regen op een paraplu of tent of dak
  6. Warmte
  7. Bergen
  8. Een kabbelend beekje
  9. Vriendelijkheid
  10. Stilte
  11. Een echt luisterend oor
  12. Wijsheid
  13. Felle rode bladeren aan de bomen in de herfst
  14. Filosofie
  15. Iemand die echt ziet
  16. Mensen die opkomen voor de zwakke medemens
  17. Mensen die opkomen voor de natuur
  18. Muziek
  19. Een goed boek
  20. Drama
  21. Huilen
  22. Zwakte
  23. Kwetsbaarheid
  24. Een glimlach van een mens
  25. Een flirt zo in het voorbijgaan
  26. Zielsverbondenheid
  27. Heet douchen
  28. Rust
  29. Koffie
  30. Geschiedenis
  31. Lekker wakker worden
  32. Lekker in slaap vallen
  33. Culturen
  34. Kleuren
  35. Geuren
  36. Haardvuur
  37. Balans
  38. Zelfkennis
  39. Mooie herinneringen
  40. Fotografie
  41. Kennis
  42. God
  43. Vergeving
  44. Begrip
  45. Niet oordelen
  46. Schrijven
  47. Niks hoeven
  48. Veiligheid
  49. Liefde
  50. Geloof in de brede zin van het woord

Ik kon nog wel even doorgaan.
Maar zo is het ook  mooi

Zwijgen en Laten

Ik heb altijd moeite gehad met het verschil tussen assertief zijn en zeggen wat je denkt en de ander vrij laten.
Dat vrij laten is niet goed gezegd, ik bedoel, de persoon niet verder lastig vallen.
Kennelijk is diegene niet in staat om mij aan te horen of te helpen.
Maar dat is dan weer een aanname van mij, zeker weten doe ik dat niet.
Zeker nu, nu ik hulp van anderen nodig heb kan ik daar maar moeilijk een balans in vinden.
Ik schaam mij niet dat ik hulp nodig heb of te tonen dat ik mijn zwaktes heb.
Ik vind een echte held iemand die laat zien wie hij of zij is en die daar mee probeert te dealen.
Ik kan daar wat mee.
Waar ik helemaal niks mee kan zijn mensen die in stilzwijgen vervallen en ineens helemaal niet thuis zijn.
Ik begrijp dat het moeilijk is om er voor iemand te zijn die zijn ziel bloot legt en hulp vraagt.
Ik begrijp dat. Maar dat kun je dan toch ook zeggen?
Waarom dan dat niet thuis zijn, dat eeuwig geen tijd hebben. Dat negeren.
Zeg waar het op staat. Daar kan ik wat mee. Ik kan dealen met duidelijkheid.
Dat zwijgen en er niet zijn stuurt mij de verkeerde kant op.
Dan word ik boos want ik begrijp het gewoon niet.
Ookal probeer ik het zo.
Ik weet dat de ander ook zo zijn problemen zal hebben, ik besef dat.
Het is dan ook helemaal niet mijn bedoeling alle aandacht op te eisen.
Maar misschien kan ik er ook voor die ander zijn.
Maar als men er niet is en zwijgt gaat dat niet.
Dan sterft er weer een stukje.
Ik zal moeten leren zwijgen en laten.
Maar dat is gek,want dat is nu juist wat mij in de problemen heeft gebracht.

Op lange termijn

Ineens voelde ik het ook.
Wat sommige andere mensen ook voelen.
En waar ze dan over schrijven en praten.
Ik voelde ineens een boosheid.
Jegens mijn overleden moeder.
Ze heeft op lange termijn zelfmoord gepleegd.
Door middel van drank.
Zelfmoord heeft iets egoistisch.
Binnenkort ben ik jarig.
Sinds zij dood is heeft ze al een stuk of 10 verjaardagen gemist.
Haar zelfmoord voelde ineens als ongeinteresseerdheid.
Maar nu ik het opschrijf ben ik al niet meer boos.
Waarom pleegt iemand zelfmoord.
Waarom wil iemand dood.
Dan moet de ellende toch echt allesoverheersend zijn.
Een diepe uitzichtloze duisternis.
Dan kun je ook niet meer aan anderen denken.
Ik neem het haar dus niet kwalijk.
Ik heb ook eigenlijk weinig getreurd.
Althans niet op korte termijn.
Meer ook op de lange termijn, een vaag groeiend gevoel van verlies.

De regen

De regen klettert op het dak, hárd op het dak.
Ik vind het heerlijk, kom maar regen, kóm maar.
Ik geef toe dat als ik buiten zou lopen ik niet meer zo enthousiast zou zijn.
Maar nu hier op mijn balkonnetje zit ik lekker droog te luisteren naar het geluid.
Ik lees een boek met mijn telefoon als leeslamp.
Af en toe kijk ik op en staar in het niets. Ik sluit af en toe mijn ogen en ga op in het vallende water.
Als je net doet alsof dan zou je ook in Oostenrijk kunnen zijn. Dan stel ik me voor dat ik voorovergebogen sta te turen in een donderende waterval.
Het zijn momenten waar ik mij ongekend in thuis voel.
Ik hou dus van regen.
Ik hou ook van zon, natuurlijk hou ik van zon, maar regen, zoals deze heftige stortbuien, daar kan ik echt van genieten.
Het doet me ook denken aan de vochtige atmosfeer in Ierland. Mistige heuvels en een donkere grijze lucht. Veilig in je tent of dikke regenjas met af en toe een vlaag regen in je gezicht. Heerlijk.
Oktober komt er weer aan. Mijn geboortemaand. Altijd heb ik dan een dubbel gevoel. Enerzijds geniet ik van het herfstige weer. De ene keer donkere regenbuien en de andere keer weer stralende frisse zonnedagen. Ik voel me erin thuis. Omdat ik erin geboren ben. Een gevoel van herkenning. Elk jaar weer.
Anderzijds ervaar ik een melancholisch gevoel. De herfst. De zomer is voorbij. De winter komt eraan. Kerst enzo, nu alweer.
Ik lees over Cicero de staatsman. Mooi boek die ik op het bankje bij de lift heb gevonden. De mensen doen dat hier. Oude boeken worden op dat bankje gelegd en weer meegenomen.
Mijn ogen vallen dicht. Het regent nog steeds

Besef

Bedankt pa
Dat je me toch uiteindelijk zoveel hebt gegeven
Een creatief leven waarmee je me hebt laten zien dat er zoveel is
Ik kan daardoor niet kiezen, jouw fout 😉
Een sterk lichaam dat tot op heden probleemloos doet wat ik vraag
Wat een zegen!
Liefde voor de planeet waarop ik leef
Ik weet nog dat je terug kwam uit Suriname
Alsof je een ontdekkingsreiziger was, zo bijzonder.
Je zat, na thuiskomst, op je stoel. Iedereen om je heen.
Je hebt me een grote dosis nuchterheid gegeven, met een dikke vleug norsheid.
Maar ook een diepe liefde voor alles wat zo mooi is
Oh hoe herken ik die onhandigheid om die liefde te uiten
Maar jij en ik weten dat het er is
Je nieuwsgierigheid leeft ongestoord in mij voort
Uren kan ik boven een atlas hangen en dan zie ik plaatsen waar ik nog niet ben geweest
Maar jij waarschijnlijk wel
Ik geef je een knuffel pa

Thanks