Op lange termijn

Ineens voelde ik het ook.
Wat sommige andere mensen ook voelen.
En waar ze dan over schrijven en praten.
Ik voelde ineens een boosheid.
Jegens mijn overleden moeder.
Ze heeft op lange termijn zelfmoord gepleegd.
Door middel van drank.
Zelfmoord heeft iets egoistisch.
Binnenkort ben ik jarig.
Sinds zij dood is heeft ze al een stuk of 10 verjaardagen gemist.
Haar zelfmoord voelde ineens als ongeinteresseerdheid.
Maar nu ik het opschrijf ben ik al niet meer boos.
Waarom pleegt iemand zelfmoord.
Waarom wil iemand dood.
Dan moet de ellende toch echt allesoverheersend zijn.
Een diepe uitzichtloze duisternis.
Dan kun je ook niet meer aan anderen denken.
Ik neem het haar dus niet kwalijk.
Ik heb ook eigenlijk weinig getreurd.
Althans niet op korte termijn.
Meer ook op de lange termijn, een vaag groeiend gevoel van verlies.

Advertenties

De regen

De regen klettert op het dak, hárd op het dak.
Ik vind het heerlijk, kom maar regen, kóm maar.
Ik geef toe dat als ik buiten zou lopen ik niet meer zo enthousiast zou zijn.
Maar nu hier op mijn balkonnetje zit ik lekker droog te luisteren naar het geluid.
Ik lees een boek met mijn telefoon als leeslamp.
Af en toe kijk ik op en staar in het niets. Ik sluit af en toe mijn ogen en ga op in het vallende water.
Als je net doet alsof dan zou je ook in Oostenrijk kunnen zijn. Dan stel ik me voor dat ik voorovergebogen sta te turen in een donderende waterval.
Het zijn momenten waar ik mij ongekend in thuis voel.
Ik hou dus van regen.
Ik hou ook van zon, natuurlijk hou ik van zon, maar regen, zoals deze heftige stortbuien, daar kan ik echt van genieten.
Het doet me ook denken aan de vochtige atmosfeer in Ierland. Mistige heuvels en een donkere grijze lucht. Veilig in je tent of dikke regenjas met af en toe een vlaag regen in je gezicht. Heerlijk.
Oktober komt er weer aan. Mijn geboortemaand. Altijd heb ik dan een dubbel gevoel. Enerzijds geniet ik van het herfstige weer. De ene keer donkere regenbuien en de andere keer weer stralende frisse zonnedagen. Ik voel me erin thuis. Omdat ik erin geboren ben. Een gevoel van herkenning. Elk jaar weer.
Anderzijds ervaar ik een melancholisch gevoel. De herfst. De zomer is voorbij. De winter komt eraan. Kerst enzo, nu alweer.
Ik lees over Cicero de staatsman. Mooi boek die ik op het bankje bij de lift heb gevonden. De mensen doen dat hier. Oude boeken worden op dat bankje gelegd en weer meegenomen.
Mijn ogen vallen dicht. Het regent nog steeds

Besef

Bedankt pa
Dat je me toch uiteindelijk zoveel hebt gegeven
Een creatief leven waarmee je me hebt laten zien dat er zoveel is
Ik kan daardoor niet kiezen, jouw fout 😉
Een sterk lichaam dat tot op heden probleemloos doet wat ik vraag
Wat een zegen!
Liefde voor de planeet waarop ik leef
Ik weet nog dat je terug kwam uit Suriname
Alsof je een ontdekkingsreiziger was, zo bijzonder.
Je zat, na thuiskomst, op je stoel. Iedereen om je heen.
Je hebt me een grote dosis nuchterheid gegeven, met een dikke vleug norsheid.
Maar ook een diepe liefde voor alles wat zo mooi is
Oh hoe herken ik die onhandigheid om die liefde te uiten
Maar jij en ik weten dat het er is
Je nieuwsgierigheid leeft ongestoord in mij voort
Uren kan ik boven een atlas hangen en dan zie ik plaatsen waar ik nog niet ben geweest
Maar jij waarschijnlijk wel
Ik geef je een knuffel pa

Thanks

Nu!

Stralend genot.
Hoezo toekomst.
Datgene wat nog gaat gebeuren.
Hoezo verleden.
Datgene wat al is geweest.
Er is geen tijd, zeggen sommigen.
Nu wel, ik heb genoten van het nu.
Bewegingen zo soepel, zo natuurlijk.
Zachte wind, soms tegen, soms mee.
Niets kan mij deren.
Er is niets anders dat dit hemelse nu.
Zo meteen is het weg, dan is er weer een ander nu.
Misschien wel minder fijn dan het nu van nu
Geen zorgen daarover.

Fijn.

3 miljard

Ik heb gevoelens soms die ik niet goedkeur.
Ik voel ze, ik voel ze soms sterk.
Domme nationalistische gevoelens.
Zo misplaatst en zo niet meer van deze tijd.
Maar toch heb ik ze, die gevoelens.
Ik krijg er last van als ik een Turkse minister verschrikkelijk arrogant hoor praten op tv.
Die stem, die arrogantie, die taal helpt ook echt niet mee.
Ik krijg last van nationalistische gevoelens als ik hoor van groepen Marokkanen die buurten terroriseren.
Dát is toch écht te erg voor wóórden.
De bezem erdoor, weg ermee. Pleur op.
Maar dat komt érgens vandaan. Die onvrede en arrogantie. Denk ik dan.
En…. ik geloofde mijn oren niet, die hele zwarte pieten discussie.
Ik bedoel, bij mij is Piet niet vaak geweest maar het is zo Nederlands, hoezo mag dat niet?
Ik zal eerlijk zijn, ik scheer soms hele hordes gekleurde medemensen over één kam.
Ik vind het dom van mezelf.
Ik schaam me er ook voor.
En al helemaal als ik thuis kom en ik gedag zeg tegen die hele aardige, en niet onaantrekkelijke buurtmoslima.
En niet te vergeten mijn verschrikkelijk aardige en sympathieke Surinaamse flatgenoot.
Ik leef overigens in een multiculturele buurt en ik ben er trots op.
Dat was anders daar waar ik opgroeide. In de eerste 23 jaar van mijn leven kwam ik nauwelijks in aanraking met allochtonen.
Het is wennen en open staan en vooral die angst weren.
Het is pure angst.
Angst is een slechte raadgever.
Het willen vasthouden aan normen en waarden.
Zijn die waarden wel oke?
Je kan het je afvragen.
Onze cultuur staat onder druk. Maar volken verhuizen en vermengen en we zullen toch moeten mixen. Over 33 jaar zijn er 3 miljard meer mensen op deze wereldbol.
3 miljard…
We moeten veranderen.

Muziek

Diep geraakt door melancholie
Het zit in mijn ziel
Melancholie is mijn ziel
Het medicijn ertegen is oppervlakkigheid
Haasten door de tijd
Bezig zijn met wereldse zaken
Maar dan komt er altijd weer een moment
Een moment van breken
Een toon zweeft door de lucht
Waar luister ik naar
Muziek
Een eenzame toon dwars door mijn gehoor
Dwars door alles
Het veranderd onmiddelijk mijn gemoedstoestand
De bodem waarop ik sta scheurt open en ik val
De bodem van oppervlakkigheid waarop ik mijn dagen slijt
Mijn ziel trekt en voelt zwaar
Het geeft een ruk aan mijn gemoed
Een viool
Geen instrument wat zo door mijn ziel snijdt
Meestal komen er tranen
Als de ziel vol is komen de tranen
Soms ook niet
Dan staar ik in de verte en probeer ik mijn ziel te dragen

Muziek : Somei Satoh, Bifu